statistieken

Eventjes geen nieuwe blogberichten. Want onze computer ligt in panne. Schakelt zichzelf de hele tijd automatisch aan en uit. Best vervelend.

Dus vanop Wims werkcomputer enkele even kort de statistieken: Liv weegt nu 5kg100 en meet 54,5 cm. 't Is dus een 'kleine dikke'.

Ze mat trouwens een halve centimeter minder dan vorige keer. De dame van Kind en Gezin vroeg of ik ze te warm gewassen had. Hm.

Afdragertje

Als zus van twee zussen is het fenomeen 'afdragertje' me heel gekend. Want je zou als ouder wel gek zijn om voor elk kind nieuwe kleren te kopen, als je nog een kast vol niet-versleten-maar-wel-te-klein-geworden kleedjes van de vorige dochter hebt.

De dochter die het met afdragertjes moet stellen was daar uiteraard niet altijd even gelukkig mee. Zeker niet als je, zoals ik, de pech had om de tweede in rij te zijn, maar wel de kleinste. Ik droeg dus ook regelmatig kleedjes af van Tante Linde, twee jaar jonger maar een halve kop groter, en ik kon daar niet mee lachen.

Het trauma is grotendeels verwerkt. En we willen ons kind niet opvoeden met de principes van de wegwerpmaatschappij. (Daarom moet ze ook die luiers.) Dus moesten er bij ons nog meisjes komen, dragen die uiteraard ook Livs kleren. En de kleren van Livs nichtjes Elise en Rhode staan haar nu al beeldig, net als de unisexkleren van neefje Stan.

Helemaal leuk wordt het als je afdragertjes krijgen van je eigen moeke. Zie hieronder: mezelve in de relax-des-huizes, en daar onder Liv in dezelfde relax. Zij het licht opgefrist met een nieuwe hoes en nieuwe bandjes.

Leve de herwonnen vrijheid!

Alweer een babyfeit van dertien-in-een-dozijn, maar elke eerste keer is hier het vermelden waard!

Liv is de zes weken gepasseerd, dus tijd voor het experiment met afkolven en flesjes. Want als dat lukt kan ik ook eens weg zonder het dametje. Niet dat ik ze beu ben en wil inruilen voor een bioscoopticket. Maar ik zal er toch van genieten, eens een avondje uit mijn melkkoe-rol.

Beetje sparen en toen hadden we een flesje vol in de frigo staan. Dus riepen we Livs vake even weg van het keuken-installeren om Liv op zijn vuile werkbroek te placeren en haar een flesje te geven. (Na een kwartier geknoeid te hebben met de flesverwarmer. Iets zegt me dat we dat beter op voorhand hadden getest. Tja.)

Het is geen flesweigeraar, onze bolle buik. Integendeel: ze slokte vrolijk haar 130 ml naar binnen en bedankte haar vake daarna met een boertje waar hij met moeite tegen op kon.

Refluxbedje, homemade

Reflux. Of voor de leken: het regelmatig teruggeven van melk, of het teruggeven en terug inslikken, met een ontsteking van de slokdarm tot gevolg.

Het lijkt het nieuwe codewoord. Alsof het standaard mee bij de baby geleverd wordt. Voor veel mensen met een boreling is het zo normaal als luiers en suikerbonen.

Hoewel, normaal... Het betekent wel een aanslag op de tijd waarmee je normaal bijvoorbeeld iets in het huishouden doet. Want dat gaat niet zo super met een baby op je arm. En als je er dan ook nog eens eentje hebt die een draagdoek weigert, dan wordt je wereld tot de zetel gereduceerd. Dan zing je na een tijdje alle tunes van Ketnetprogramma's van achter naar voor uit je hoofd.

Ok ok, dat is lichtjes overdreven. Maar evengoed een benadering van de waarheid: Liv krijgt wat reflux betreft haar deel op dit moment. Dus ik sjouw er wel wat meer rond.

Gelukkig (en ook jammer genoeg) hebben we intussen experts in de familie. Neefje Stan is ook slachtoffer en brengt zijn dagen door met teruggeven. Of, zoals zijn vader wel eens zegt: "wie geeft wat hij heeft is waard dat hij leeft."

Hij slaapt in een refluxbedje, en dat is een succes. 

Maar het is ook niet zo heel goedkoop, dus we wilden wel eens testen of het werkt. Demofilmpje op de site van dat bedje bekeken, stikmachine uit de kast, en dit is het resultaat:

Dit geheel wordt dan aangevuld met kussens onder haar billetjes en langs haar gezicht, zodat ze haar hoofd niet naar voor kan laten zakken en niet naar beneden zakt. Helemaal zoals het échte refluxbedje.

Verslag van de testfase: een nacht met zes uur slaap aan één stuk. Warempel, hoera!

Neuriën

Liv heeft het waarschijnlijk negen maanden aan één stuk gehoord. Geneurie. Ik heb namelijk zo'n beetje die ziekte: altijd een liedje in mijn hoofd, de hele dag binnensmonds zingen, al neuriënd op de fiets, altijd meezingen met de radio zelfs al ken ik de tekst niet.

Ik heb het niet van vreemden. Livs Opajan, ook wel 'mijn vake' in de volksmond, is ook van die soort. Ik heb het zelf waarschijnlijk van in de wieg meegekregen. 

Dus gisteravond, krampentijd, tilde Opajan zijn kleindochter uit de wieg en neuriede hij een airtje. Meteen vredige slaap. Of hoe neuriën er voor kan zorgen dat de eerste foto van Liv met haar Opajan een rustgevend exemplaar is. Immens verdriet nog op haar gezicht, maar de grote storm was over en ze sliep daarna nog twee uur.

Geitenwollenluiers

Ik had het me voorgenomen. Ik heb het beloofd. Dus ik moet het nu ook waarmaken. 

We hebben het nog even uitgesteld omdat het er aanvankelijk voor zorgde dat ze haar benen niet eens kon bewegen. Maar nu is ze dus gegroeid. Dus ik kan er niet meer onderuit: leve de ecologisch bewuste ouder.

Pampers betekenen een enorme hoop afval, dus wij zouden het herbruikbaar houden.

Maar je moet er iets voor over hebben. Het is niet alleen iets meer was. Het is ook een doorn in het oog van iedereen die houdt van enige esthetiek en van correcte verhoudingen.

Geef toe. Zo'n gigantische luierpoep voor zo'n klein meisje. En ze is zelfs niet eens zo klein voor haar leeftijd. Het is echt geen zicht. Liv denkt er trouwens ook het hare van:

Werfwonen

En wat doet het gezin op een doordeweekse paaszondag?

Juist: verbouwen! Want zondag is een vrije dag en dan gaan de werken traditiegetrouw weer een stapje vooruit.

We hebben een babyfoon, maar dat is lang niet zo gezellig als een dagje werken met het hele gezin. Kindje-in-bakje dus, en dan met z'n tweeën de bergingkasten in elkaar zetten. Het gehamer en geklop is Liv zo gewoon dat ze er alleen maar wat langer van heeft geslapen...

Level 2

We ontdekken volop nieuwe opties aan het kind!

Vier weken en een half, en het lijkt of we level 2 hebben bereikt.

Liv kan nu duidelijk zien en voorwerpen volgen met haar ogen. En met enig doorzettingsvermogen van haar verwekkers kan ze ook op haar

 eentje in slaap vallen in haar wieg.

En, en, en, nog leuker... deze primeur:

Er moet nog een klein beetje aan geschaafd worden, dat geven we toe. Maar de stap van ongecontroleerd naar gecontroleerd vinden we hier toch het vermelden waard:

u ziet hier het antwoord op de vraag "gaat Liv eens lachen naar moeke"?

(Vergezeld van een geluid dat u misschien blaffen zou noemen, maar dat wij in al onze euforie als 'enthousiast gekraai' interpreteren.)

Dieet

Niet dat we Liv complexen willen aanpraten.

Maar toch. 

Doet haar Omabetty zo veel moeite om een kleedje te maken. Zodat ze er net kan voorkomen met Pasen. Dat gingen we vandaag tussen het middageten en een nieuwe pamper even passen. En wat blijkt? Kleedje af, kindje te dik geworden. 

Liggend op de foto lukt het nog net, maar wat u niet ziet is dat het op haar rug helemaal niet meer dicht geraakt. En omdat een dieet voor een kindje van vier weken best geschift zou zijn: iemand een meisje met maat 50? Schattig kleedje in de aanbieding...

De statistieken

Voor de statistieken: gisteren passeerde de weegschaal-aan-huis. Zeer makkelijk is dat. Want onze weegschaal is niet nauwkeurig genoeg, en de keukenweegschaal gaat maar tot twee kilo. Wat te weinig is. Want Liv weegt meer. 

De vorige 'weeg' lazen we 3kg970 af. Nu, een week later, 4kg340. Als je dan weet dat ze 100 à 150g per week zou moeten bijkomen, dan mag ik fier zijn op mezelf: dat kind komt niets tekort. Ik probeer haar dat ook te vertellen als ze heel hard om eten schreeuwt. Vooralsnog heb ik niet de indruk dat ze me begrijpt. En ga ik dus maar op haar eisen in. Die communicatie, daar wordt nog aan gewerkt.

Net als vake

Wie ooit wel eens een nacht met Wim in dezelfde ruimte heeft geslapen weet dat hij een wel heel bijzonder manier van snurken heeft. 

(Noot aan de argwanende lezer: ok, het is een vreemde zin om mee te starten misschien. Begrijp me niet verkeerd. Het is niet zo dat Wim de reputatie heeft dagelijks van bedpartner te wisselen en een hele lijst op zijn palmares heeft staan. Maar als je in de jeugdbeweging zit slaap je nu eenmaal wel eens op een slaapzaal met een hele groep mensen samen. Die je vrolijk kan plagen met je slaapgeluiden. Dus er zijn wel degelijk heel wat mensen die zich aangesproken kunnen voelen door deze eerste zin.)

In elk geval: Wim snurkt niet echt. Hij 'blaast luchtmatrassen op'. Het geluid is echt zeer vergelijkbaar. Tot grote ergernis van wie er naast ligt en wil slapen.

Liv moet niet onderdoen voor haar vake. Ze heeft een heel eigen sound, maar ook die gaat niet onopgemerkt voorbij aan haar kamergenoten. De beeldkwaliteit is niet geweldig (wegens opname met gsm) maar als je je boxen aanzet hoor je een mooi voorbeeld van Livlawaai: