Buiten spelen

U leest mij niet deze week. Ik u evenmin. We zijn namelijk op Krinkel.

Voor de leek wat betreft het jargon van mijn vorige werkgever: Krinkel is een bivak voor alle Chiroleiding uit Vlaanderen. Lees: 3000 man op tentenkamp met een minimum aan elektriciteit en stromend water. Wij gaan mee om de Leuvense delegatie van dagelijkse kost te voorzien. En in gezelschap van een uk van 5 maand vergt dat enige voorbereiding.

Een buitenspeeldeken. Dat hadden we nog niet. En leek ons handig, zo levend in de vrije natuur.

Het werd dit:

De onderkant is een toile cirée van een euro of twee, uit de Zeeman. Excuseer, een 'afwasbaar tafellaken met flanellen bodem, verschillende dessins'. Werkelijk geen echte toile cirée dus, want flinterdun, maar dat kwam me in dit geval goed uit want een kampeerdeken is best licht. Wat dat dessin betreft: ik koos voor een ruitje, dat graag rood wil zijn maar eerder roze is. Maar gelukkig beschikte ik ook over een waardeloos alles-in-één set naaispullen, dat een bobijn stikzij in net dezelfde kleur bevatte. Dat ruitje plooide ik tot een boordje over de bovenzijde, van blauw fleece. (Kan iemand me trouwens eens uitleggen waarom fleece steeds goedkoper is per dekentje dan per meter?)

En omdat wij er van uitgaan dat kamperen zon betekent (en onze ogen dichtknijpen als kenners à la 'morgen meer weer' dingen fluisteren over regenzones op komst), was er ook een schaduwfunctie nodig aan het dekentje.

Die ontstond door het maken van een 'parasolgat' in het midden van het ding. In combinatie met de kinderparasol die ik tijdens de solden moeilijk kon laten liggen in de Hema, heeft onze dochter een heus speeltapijt met schaduw én mogelijkheid tot het ophangen van spelmateriaal. (Ok, ok. Het tapijt is wat schaduw betreft niet volledig gecoverd. Een volwassen exemplaar van die parasol zou beter werken. En het komt ook door ons mossig gazon dat nooit aandacht krijgt, en bijgevolg weigert om een parasolpaal dieper dan 2 cm in zijn oppervlak toe te laten.)

Langs de rand van het dekentje sloeg ik nog een paar hameroogjes, om het bij windhozen vast te heien met haringen. En hupsakee: richting kampvuur!

Badpakkenspecial 2009

Modellenmaten: niet vereist.

Strekken tot de aanbeveling: voorliefde voor het drinken van zwembadwater en het eten van walvisvlees.

'Voor Later'

Aah, handig, een blog. Verzamelplaats van ideeën, in een formaat dat - als je goed labelt - toelaat om ze zelf makkelijk terug te vinden als je nog eens ideeloos bent.

Een nieuw label dus: 'ideeën voor later'.

Een paar winters geleden stonden Livs vake en mijn eigenste zelve voor het altaar. (Of liever: we zaten er naast. Want naar het volk in de kerk kijken vonden we zoveel leuker dan hen onze rug tonen.) Een deel van de viering bestond toen uit verhalen over herinneringen uit je kindertijd, die je zo leuk vindt dat je ze zeker wil onthouden voor als je zelf kinderen hebt. Achteraf hoorde ik veel van die ideeën van mensen op het feest. En zo nu en dan komt er nog eentje boven.

Dit is een blog over Liv, maar ook voor Liv en haar eventuele opvolg(st)ers. Voor later. Dus om zeker te zijn dat ik die originaliteiten van de Ouders Van Toen niet vergeet, bewaar ik ze hier, vanaf nu.

Ik begin met mijn mooiste. Ik was een jaar of 5 en de Sint een jaar of 1705 (als ik Wikipedia mag geloven en hij dus effectief geboren is in het gezegende jaar 280). Het was in elk geval de ochtend van zijn verjaardag. Sintgoed werd traditioneel uitgestald in de zetel in het salon. Maar die bewuste editie was de beleving net iets intenser dan het vinden van speelgoed op een zitbank.

De voorbereiding van wat mijn twee zussen en ik dat jaar in de living aantroffen had werkelijk perfect op dit blog gepast. We kregen een hele collectie aan verkleedkledij, zelfgemaakt door Livs Omabetty. Het verrassingseffect was des te groter, omdat die collectie met nylondraadjes aan het plafond was gehangen. We wandelden er tussendoor als in een museum. Drie kinderhoofdjes in de lucht, drie open mondjes. En dan was er ook een gelijkaardige collectie voor mijn pop, opgeborgen in een kleerkast/verzorgingstafel van de hand van Livs Opajan.

Het effect was grandioos, herinner ik me nog levendig. En het prinsessenkleed uit gordijnstof was steviger dan pakjes uit de winkel. Om eenzelfde collectie te bekomen tegen de tijd dat Liv vijf is, kan ik denk ik nu al beginnen naaien. Dus mensen met leuke patroontjes (of geschikte gordijnen): geef een gil!

Nog eens ingewikkeld

Op de foto een hele kleine Liv. Ze is op dit moment nog steeds geen basketster hoor, en ze kan nog door de deur, wees gerust. Maar ze werd vandaag wel al vijf maand én kan rollen. Dat mag toch even vermeld worden op haar persoonlijk blog, niet? Dus ze is nu klein, maar niet 'kleinst'.

Op de foto een hele kleine Liv in een wikkeldekentje, dat ik een paar weken voor haar geboorte in elkaar stak. Hier was het net af:

Speciaal voor de mama van Marcel tekende ik uit hoe je dat kan maken. De beschrijving vind je hier.

Bericht aan Livs babysitters

Bericht aan Livs babysitters: zoals u weet is Liv een kind met een handleiding.

De upgrade (Liv 5.0) is nu beschikbaar: namelijk hier.

Ingewikkeld

Vandaag ontsproot er een wikkeldeken aan mijn naaimachine. Misschien niet helemaal het seizoen, maar ik heb er een goeie reden voor. Liv gaat vanaf donderdag dus mee op de fiets naar het werk en buiten beschutting voor de wind (zie vorig blogbericht) wou ik haar ook wat warmte geven. Want beeld je in: een warm bed, een gezellig melkmoment op een Cosy Couch en dan plots de fiets op, om halfacht 's ochtends. Dan is wat overdreven winterknussigheid toch op zijn plaats, niet?

Wat misschien niet op zijn plaats is: een fotosessie van je dochter in drie lagen fleece, om 15u 's middags bij 30°:

We hebben wel wikkeldekentjes, maar geen met een 'inham' voor Livs beentjes, zodat het slot van de maxi-cosi er rond kan. Voor die maxi-cosi hebben we wel een duffelzak, maar dan moet ik die elke ochtend van achter die riempjes zitten prutsen. Geen zin in. Dit is makkelijker.

Het blauwe fleece is een oud ikea-dekentje. En het ribfluweel ging eigenlijk een schoudertas worden. Geen ramp, want bruin ribfluweel is niet iets wat morgen uit de handel gehaald zal worden, lijkt me. Van ver ziet u niet dat het best slordig gemaakt is, dus ik toon het niet van dichtbij, hèhè.

(En wat die Cosy Couch betreft: u ziet op vele foto's een gele leren zetel figureren. Dat is, in zijn soort, een uiterst comfortabel exemplaar. Maar ik vermeld er met graagte even bij dat ik die zelf erg lelijk vind. Want wat zou u anders van me beginnen denken?)

Digitale ode aan Mr. of Mvr. Cirée

Toile Cirée, een zaligheid voor de naaimachines met luie dames aan de pedaal. Aftekenen, knippen, één enkel naadje waar het aan elkaar moet, klaar!

Ik zocht op Wikipedia naar de uitvinder van deze plastic heerlijkheid, om een echte ode te kunnen schrijven. Maar ik vond alleen dat ik 'wasdoek' moet zeggen als ik correct Nederlands wil praten. Dus even deze tastbare ode aan Mr. of Mvr. Ciréé, in een mum van tijd:

- een slabje voor Jasper, die intussen oud genoeg was om een kraamfeestje te geven:

- een kapje voor over een oude maxi-cosi:

Livs 'echte' maxi-cosi verhuist voor een maandje naar Omabetty en Opajan, die heel augustus op haar zullen passen. Omabetty komt Liv 's ochtends oppikken aan mijn werk, dus - oh avontuur - ik neem ze mee op de fiets naar het station, en dan nemen we samen de trein. Voor op de fiets gebruik ik een oude maxi-cosi, en die heeft geen kapje. De zomer is behoorlijk geschikt voor kindjes-op-de-fiets, maar in de ochtendkoelte vond ik toch dat Liv wat beschutting verdiende tegen de wind. Dit kapje kostte me één dutje de tijd: tekenen, knippen, naaien, oogjes er in hameren, lintjes stikken én de fotosessie, in twee uur! Toegegeven, het ziet er wat 'plastiekerig' uit, maar eis 1 en 2 waren respectievelijk 'winddicht' en 'spatwaterdicht'. Een beetje lelijkheid is geoorloofd in dit geval, dan ben ik zeker dat niemand er mee gaat lopen.

Experimenten

Een eerste experiment met t-shirtstof: een broekje. Liv heeft één broek die echt heel makkelijk aan te trekken is over een herbruikbare luier. Omdat ze geen elastiek heeft maar een tailleband uit t-shirtstof. Na lang zoeken kwam ik tot de conclusie dat je zo'n band in Leuven gewoon bij stoffen Pauli vindt, waar ik meestal mijn stofjes haal. Waarom, oh waarom is er niemand die me dat eerder vertelde? (U zegt? Omdat ik moet leren mijn mond opentrekken en het gewoon vragen, zodat ik eerder had geweten dat het niet in de winkel maar achter de toog ligt? Oh. Daarom dus.)

Het broekje is geen onverdeeld succes en had er beter uitgezien als het met een overlock gemaakt was. Maar ik weet nu toch hoe mijn stikmachine op t-shirtstof reageert.

Ok, officieel is het bodykleedje het eerste experiment met dat soort stof. Maar, for those who didn't notice, dat zat eigenlijk van zichzelf al min of meer in elkaar en was meer een puzzel dan een zelfgemaakt kledingstuk.

Ook deze broek is gemaakt van een t-shirt die niet meer paste:

En eigenlijk had die t-shirt ook zijn beste tijd gehad, dus het is geen ramp dat het broekje geen haute couture is geworden. Als Liv nu zes was in plaats van nul, dan kwam de broek vast op de stapel 'Chirokleren'. (U zegt? Dat ze in deze broek lijkt op een Braziliaanse voetballer met vakantie, die daarenboven een gekrompen t-shirt uit de kast heeft gehaald? Tja.)

In elk geval. Dit soort speelkleren zijn werkelijk per-fect voor experimenten onder de noemer 'eerste keer groentenpap'. Want idem als met de Taxibroek: geen onverdeeld succes.

Op deze foto hield ze het nog op 'ik kijk in de lens en probeer zo goed mogelijk "red mij aub" uit te beelden met mijn ogen'. Een paar happen later werd het jengelen. En nog even later kwam alles er gewoon weer uit...

Kindje in de was.

Kleedjes in de was.

En daarna good-old mmmmmelk.