Zonnehoedje (+ tutorial)

Ook neefje Stan kreeg een safarizonnehoedje. Waarop zijn volledige vocabulaire staat afgebeeld. Zes autootjes rijden netjes in het rond...

... en dat is volgens de regels.

(Of toch niet helemaal. Merkte Livs vake op. Kijk maar eens naar de rijrichting...)

Ik maakte een tutorial om zelf een hoedje te maken op maat van het hoofdje van je kind.

Je hebt deze vier delen nodig:

patroon tekenen

stof knippen

hoedje in elkaar 1

hoedje in elkaar 2

Voor foto's van hoe het er uit ziet, dat flapje achteraan, en voor hoe het toont met een kindje eronder: kijk even naar de damesversie.

Strijd

Liv en ik leverden dit weekend elk onze eigen strijd.

Ik streed dapper tegen de zon. Ik heb op zich niets tegen dat ding (voor ik hier een gewelddadig protestactie aan mijn deur krijg). Maar Livs vake en ik zijn geen van beiden het type dat netjes bruin bakt. Livs peutervelletje is bovendien zo al gevoelig. En het is niet de eerste keer dat er in de familie melanoom ontdekt wordt. Beter wapenen dus.

Ik zocht naar een zonnehoedje met zo'n flapje in de hals, model 'Safari'. Want Liv heeft nog geen lange paardenstaart om haar nekje te beschermen. Helaas nemen de makers van dat type van hoedje de term 'Safari' iets te letterlijk. Ik vond enkel hoeden die qua dessin werkelijk voor de brousse of de tropen bestemd leken: enkel beige of camouflagekleuren.

In de brousse kennen ze duidelijk de Vermiljoenshop nog niet: zelf aan de slag dus! Ik bestudeerde zo'n petje-van-de-Lotto. Het vergt wel wat handelingen maar is goed doenbaar en op die manier kon ik het exact op maat maken.

Een hoedje dus. In 'partjes', met een knoop op de bovenkant...

... en behoorlijk wat bias aan de binnenkant om de naadtoeslag weg te werken.

Tot zover niets aan de hand. Alleen: ik was bij Omabetty tijdens het maken van dat ding. Die zich ontfermde over Liv, zodat ik door kon werken. Want de zon was alreeds alom tegenwoordig dus de werkzaamheden konden maar beter opschieten. Omabetty bevond zich met Liv op de enige plaats waar dat ukje wilde zijn: de tuin. Zonbescherming gewenst dus. Maar dat was niet naar Livs zin...

Er bestaan kindjes die opgroeien in de veronderstelling dat ze geboren zijn met een potske op hun hoofd. Dat is kwestie van opvoeding. En mijn ervaringen van dit weekend leren me dat dat misschien niet zo'n slecht idee is: Liv weigerde elk hoofddeksel. Ze liet zich glimlachend hoedjes, doeken, haarbanden en sjaals op het hoofd zetten maar trok die er even glimlachend meteen weer af.

Zelfs een parasol werd ervaren als 'beknotting van de vrijheid'. Hoe Omabetty ook haar best deed, Liv kroop consequent van de schaduw in de zon. Om daarna nonchalant de nieuwste grassoorten te demonstreren terwijl ze een Spaans airke 'Dos Cervezas Por Favor' zong. (Of ik denk toch dat het dat is wat ze aan het doen was op deze foto.)

Ik bereidde me al voor op het feit dat ik u het hoedje enkel zou kunnen showen op het hoofd van een brullende Liv. Boos omdat ze het - eenmaal gestrikt - niet meer van haar hoofd zou kunnen trekken. Ik vervloekte alreeds allen die hun gebronsde billen richting zon kunnen draaien zonder strijd, zonder zorgen.

Maar kijk, dat was me alweer een geval van 'Liv rules' hier in huis. Toen ik de volgende dag alles in gereedheid bracht voor brulfoto's in de ochtendzon, liet mevrouw zich het hoedje met flair op het hoofd zetten. Strekte ze haar nekje zodat ik het lintje goed kon knopen. Maakte ze zorgenloos een ommetje door de tuin...

... om daarna in al haar goedheid te gehoorzamen bij het eeuwige 'lach eens naar moeke'.

Ofwel heeft het kind smaak en beseft ze dat ze voor aap staat met een handdoek op haar hoofd en niet met Vermiljoenstof. Ofwel heeft ze in dit huishouden de touwtjes alweer elegant maar stevig in handen...

Vrienden van Jezus

Een beetje vijgen na Pasen, ik weet het. Vijgen op Pinksteren dan maar.

Ik kreeg Elza D.'s communiestokje van Sarah, maar mijn ouders waren met vakantie dus ik geraakte niet meteen aan de foto's.

Nu dus wel. Aan elegant poseren met lente-attributen werd in mei '88 nog niet gedaan ten huize Omabetty/Opajan. Op die heuglijke belevenis moesten we wachten tot onze plechtige communie. Er zijn wel kerkfoto's. Dus u krijgt een blik op Le Moment Suprême: de allereerste ontvangst van het Echte Lichaam, na ettelijke repetities met proefhosties.

En dan de vestimentaire bespreking: ik droeg een lichtblauwe glanzende pofmouwjurk met grote pastelkleurige ruiten. Het kleed werd aangeschaft een paar maanden voor De Dag, en ik weet nog dat ik me die ochtend zelf totaal niet meer kon herinneren hoe het er nu weer uit zag toen Omabetty het uit de kast haalde. Ik wist alleen nog dat er in de kraag twee nepdiamantjes zaten verwerkt, de enige reden waarom ik in de winkel per sé dit kleedje moest hebben. Haha. Een Swarowskibewonderaar avant la lettre. En dan zeggen dat ik een paar weken geleden, bij de zoektocht naar Livs eerste schoenen, zoveel moeite heb gedaan om een paar te vinden zònder blingbling...

Ik vind het een beetje laat om het stokje nog door te geven. Dus hopla, de lucht in, wie het wil: vang.

Zit m'n jasje goed...

Ik zal eens iets bekennen. Dat slechte weer van de voorbije dagen, ik had dat besteld. Liv had namelijk nog geen zomerjas. En omdat het me oncomfortabel leek om met een dikke dons door tropische temperaturen te waden, bestelde ik wat wolken. Een iets lagere temperatuur. Mijn excuses.

Goed nieuws vandaag: Livs jas is af!

Ik zag hem een hele tijd geleden bij Prutsen en vond het meteen geweldig hoe Kleine Pruts er als een dametje uitzag in haar jasje. Omabetty's oog was in Ottobre op hetzelfde jasje gevallen dus dat was beslist. Ik werk niet graag met ribfluweel en wilde graag een zomerse versie. Dus er werd in allerijl stof besteld bij Vermiljoen, ik vroeg aan Prutsen of een 80 zou passen, en Omabetty leverde me de uitleg en de patroondelen, overgetekend en uitgeknipt. (Oh nee, dat was niet het resultaat van een pruillip van mijnentwege of iets dergelijks. Ik vroeg gewoon of ik de Ottobre mocht lenen en kreeg het patroon kant en klaar. Toch handig, die Omabetty.)

Goede vooruitzichten dus: tegen Pasen zou het jasje wel af zijn.

Maar eerst nog Jana's wieg. Tig geboortekaartjes. Een relax-make-over. En zo werd het mei en had dat kind nog steeds geen jas. Intussen zag ik alweer een mooie versie verschijnen bij An.

Ik ging schoorvoetend naar Omabetty. Of dat patroon ook in een 86 in het boekje stond. Want Liv was intussen uitgezet in alle richtingen en een 80 zou misschien te nipt worden. En toen kon ik eindelijk aan de slag.

Het was denk ik de eerste keer dat ik iets maakte volgens een patroon uit een boekje. Nu kan je raar kijken. Maar lees mijn blog er maar op na: ik maak meestal héél eenvoudige dingen. Of dingen die ik zelf heb uitgevonden. Of dingen die ik namaak van dingen die al bestaan. Ik vond nog nooit de tijd voor naailes dus het ontbreekt me ook aan techniekenkennis. Dat merkte ik duidelijk toen ik met dit patroon aan de slag ging. 'Naai de mouwen hand in hand aan elkaar'. Heu? 'Vouw de stolplooien in de voering'. En in welke richting dan, dezelfde als die van de jas of net andersom?

Er zijn nu nog steeds drie zinnen in de uitleg die ik van geen kanten snap. Maar dat is ook niet nodig, want het jasjes zit in elkaar. Ik ben er zelfs fier op. Want het was een voorbeeld van 'hé, alles klopt!' en voor een keer niet van 'zullen we het eens doén kloppen'. Ik heb alleen nog wat werk aan mijn knoopsgatskills.

Ik veranderde wel iets aan de mouwen. Nadat ik met moeite had uitgevist wat 'lummels' in godsnaam zouden kunnen zijn (zo van die mouwflappen met een knoop dus) besloot ik die er af te laten. In de breedte heeft Liv een 86 nodig maar dan waren de mouwen veel te lang. Dus ik verkleinde de mouwvoering en voorzag de buitenmouwen van een heel brede zoom, zodat ze dit jasje dit voorjaar nog stijlvol kan dragen met omgeslagen mouwen.

En dan nu na de blablabla: de foto's. Helaas had het model geen zin in poseren. En de vader die bij die actie moest assisteren (lees: zorgen dat Liv niet meteen met haar knieën in de modder dook) al evenmin. Dus u moet het doen met een kapstokfoto en een 'oh-wat-is-die-camion-toch-veel-interessanter-dan-mijn-moeke' foto. Maar zoals beloofd: jasje af, daar is de zon! En dat is toch ook al wat.

Levenselexir voor naaimachines

Bloggen is kennis delen. Alweer kennis voor naaimachinehebbenden deze keer. de -lozen: klik maar toe dit bericht.

Eloleo verspreidt haar naaitips met evenveel ijver en zelfopoffering als Moeder Theresa haar goedheid. Ik kreeg er deze week van haar gratis nog een tip bovenop. In deze dagen van eerste communies en Jezus-ik-zal-eeuwig-braaf-zijn-beloftes, wil ik die tip, in al mijn goedheid, graag met u delen.

Menig handwerkende blogger trakteerde zichzelf ergens de voorbije maanden op een nieuw naaimachien. Zo ook ikzelve. Zo'n naaimachine bevat bewegende onderdelen, zoals u waarschijnlijk wel weet. En die doen dat spel daveren. Zodat het zichzelf beetje bij beetje uit elkaar davert. Hoe beter de kwaliteit van je machine, hoe langer het duurt, maar eigenlijk zijn naaimachines sarcastische zelfmoordterroristen: ze rammelen zichzelf tergend traag uit elkaar. Met onnauwkeurig naaiwerk als gevolg. Tot ons aller ergernis.

Eloleo leerde van haar naaimachineverkoper hoe je dat proces kan vertragen. Misschien is dit ouwe koek voor jou, maar ik wist niet dat je zo'n machine best op een rubber- of kurkmat zet als je er mee aan het werk gaat. Die mat mag ook niet te zacht zijn, want dan wordt je naaiwerk ook onnauwkeurig.

Hoera dus voor al wie zo'n puzzeltegelmat in huis heeft, de kroost er herhaaldelijk in zag happen, en zich lichtelijk schuldig voelde na de onheilspellende berichten dat die dingen giftig zijn. Op deze manier bewijzen ze toch nog hun dienst:

Oh, en het feit dat ik die tip vanavond toepas betekent inderdaad dat er eindelijk weer iets vanonder mijn naaimachine vandaan rolt. Hoera! Hopelijk fotosessies in de zon tegen 't eind van dit weekend.

Update: zo'n puzzeltegels zijn denk ik toch iets te dik, het geheel is niet meer zo stabiel voelde ik, dus het omgekeerde effect. Ik ga dus op zoek naar een dunnere rubbermat. Iets als die knutselrubber die ze o.a. bij De Banier verkopen. Of iemand een ander idee?

Multitasking en slechte moeders

Vrouwen horen goed te zijn in multitasking en dat kan niet vroeg genoeg bewezen worden.

Ikzelf kan vanavond echter twijfelen aan mijn vrouwelijkheid wat bovenstaand aspect betreft. 'Zangrepetitie' stond in mijn agenda, want de Jana's moeke trouwt met Jana's mama en ik mag samen met Pernel een muzikale toets aan die gebeurtenis geven.

Liv zag het best zitten, die zangrepetitie bij ons thuis. Ze liet de toeter van haar auto gewillig onaangeroerd. Hield zich in stilte bezig met een wasco tijdens het testen van de mogelijkheid tot meerstemmigheid. Ze wiebelde op de maat heen en weer, met een theatraal koorgezicht, bij het aanhoren van een krachtig a capella.

En wat doe ik? Ik steek dat kind vlugvlug in bed. "Knuffel voor Jaak de Draak, dikke kus, slaapwel". Bij het opruimen van de keuken, na de repetitie, kom ik Livs flesje tegen. Vol...

Multitasking, het is mij niet gegeven. Zelfs zingen kan ik niet combineren met het voorzien in de basisbehoeften van mijn eerstgeboorne.

Ik haastte me naar het slachtoffer. Dat zich in een duidelijke ontsnappingspoging van haar deken had ontdaan. Om dan de strijd te verliezen tegen het hekwerk, of te beslissen mij toch nog een kans te geven.

Ze morde niet om het nachtelijke bezoek en dronk vredig doch lichtelijk verbaasd haar fles. Sloot haar ogen en viel lachend in slaap. Dankbaar om het achterwege laten van een tweede tandenpoetsbeurt.

Vergeving kan toch schoon zijn, zelfs al betreft het een slechte moeder.

Garderobe voor stappers

U krijgt hier weinig nieuws van het zelfmaakfront. Dat heeft, anders dan de vorige keer, niets te maken met mijn buikbewoner. Want die is nu erg aardig, dus ik voel me goed tot prima.

De oorzaak is de talrijk aanwezige buikinhoud van mijn omgeving. Nogal wat koppels vroegen me een geboortekaartje te tekenen. En die kaartjes zou ik ook online kunnen zetten maar dat is nogal sneu voor de ouders in spé. Gezien die baby's zich voorlopig nog allemaal aan de binnenkant van die buiken bevinden.

Gelukkig is Omabetty wél terug te vinden achter haar naaimachine. Want Liesel vond dat ik, nu Liv stapt, dringend in de rokjes en kleedjes moet vliegen en ik beaam dat graag!

Omabetty nam de laatste Ottobre ter hand en voorzag Liv van een kleedje/tuniekje. De ontwerpers lieten zich inspireren in Afrika, Omabetty trok naar Pauli en koos het Aziatische pad. Resultaat:

Dat het kleedje van de hand van Omabetty is en niet van de mijne, merk je bijvoorbeeld aan de mouwen. Ikzelf heb aan het eind van het maakproces nooit nog zin in of geduld voor dat soort schattige knoopjes-lintjes-details...

En voor moest die babyboom blijven duren en de aanvulling van Livs garderobe op een laag pitje blijft: ze kan dit modelletje gelukkig erg lang dragen. Het is redelijk kort maar erg breed, dus in de zomer is het gewoon een shirtje. Handig.