De Draad

Dringend tijd dat ik de draad weer opneem. De blogdraad, bedoel ik dan. Maar ik was twee weken 'elders'. Eerst een week aan onze Belgische Kust. Waar we niet de meest zonnige week voor kozen. Dus Liv toonde zich naar mijn mening als de dapperste onder de toeristen, met veel enthousiasme...

... en met watersandalen die wel een zeer kort leven waren beschoren. (Eén wandeling door zee, meer bepaald.)

En daarna vertoefden we een week in Hotel Omabetty. Er is nog wel wat verbouwwerk aan onze stulp en dat was een klus voor Livs vake de voorbije week. Mijn buikbewoner heeft mij de eigenaardige eigenschap geschonken om de wereld meermaals per dag in horizontaal zicht te mogen aanschouwen. Een evacuatie van Liv en mezelf was aangewezen om de werken te doen vooruitgaan. Dus resideerden wij Daar Waar De Holle Wegen Het Landschap Typeren (en waar Omabetty en Opajan ons van een prima 'volpension' voorzagen).

En dat brengt me bij een andere Draad. Ik weet dat ik gezworen had dat handwerk voor mij betekent: 'werken met materiaal dat niet uit losse draden bestaat'. Daarom heb ik ook een breiteam. En toch heb ik me de voorbije wegen gewaagd aan het tergend-traag-vooruitgaand-werkje dat 'haken' heet. Want haken is wel handig als je een werkje wil voor op de trein. Of voor aan de zee. Of voor in de auto. Of voor op het Leuvens Stiksel, als je het niet ziet zitten om daar veel materiaal mee heen te slepen. En ik moet zeggen, ik begin er lol in te krijgen.

Pernel is mijn 'personal assistant' en leende me een hilarisch gedemodeerd boek met alle steken. Let wel, ik haak op z'n Riets. Het moest dus iets worden waarbij tellen, rekenen of patronen volgen niet nodig is. Voor mij geen stapeltjes lapjes maar één groot stuk 'stof', steek 'altijd rechtdoor'.

Ik ben fan van het gestreepte haakwerk van Anne-Claire Petit. En Liv heeft een 'zittend gat'. Dat wil niet zeggen dat het een kind is dat de hele dag voor Bumba in de zetel hangt (integendeel). Maar ze is erg fan van zitmateriaal dat net onder haar kleine beentjes past. Dorpels, kinderstoeltjes, pakken luiers, de Bumboseat die ze zo haatte toen ze er de leeftijd voor had, ...: alles is goed om honderd keer op en af te kruipen. Om net te zoeken naar die houding die haar beentjes optimaal laat bungelen. Een gestreepte poef voor Liv, kniehoogte, dat is dus de missie.

Uw correspondent waggelde dus richting Veritas. Voor katoen. Want dat is makkelijk voor beginners, zei Pernel.

Het moet één van mijn minder heldere momenten geweest zijn. Op één of andere wijze leken helderrood, gifgroen en chocoladebruin perfect te accorderen in het kunstlicht van de winkel. En ook toen ik aan de klus begon had ik echt niet in de gaten wat ik aan het doen was. Tot meer en meer mensen me de vraag stelden wat ik van plan was met een gehaakt lint voor een miss-verkiezing. Ook het afwisselen van verschillende dunne en dikke streepjes kon mijn omgeving niet van de mening ontdoen dat ik aan een Belgische driekleur werkte. Toen ik een eindje wilde haken op bezoek bij mijn 96-jarige groottante, riep zelfs zij enthousiast uit "Ah, tu fais le crochet de La Libre Belgique, toi!"...

Het haken van een Anne-Claire-Petit-Poef mag dan op zich eenvoudig zijn, volgens mij is haar neus voor kleurkeuze net iets beter dan de mijne... Eloleo stelde me, op de trein naar de LeuvensStiksel ChienVertUitstap, voor om kobaltblauw toe te voegen. Maar bij Veritas blijkt paars de enige beschikbare tint die in de buurt van kobaltblauw komt. En als je echt eens pijn aan je ogen wil, voeg dan een paarse strook toe aan de Belgische vlag.

Ik haal het rood er af. Heb ik beslist. Dan krijg ik zoiets.

Jammer voor mijn allereerste gehaakte streep. Maar zo vind ik het doenbaar.

Zo, de draad is opgepikt.

Binnenkort vang ik ook eens dit stokje, dat al een paar weken door de lucht zweeft.

Zomerslaapzak in herfstkleuren

Na een heel reeks kraamcadeautjes maakte ik nog eens iets voor Liv. Een logeerslaapzak voor bij Omabetty. Er passeerden al enkele '30° +' dagen en dat waren naar 't schijnt niet de laatsten. Dus we gingen op zoek naar een alternatief voor die dikke sponsen slaapzak.

Ik dacht gewoon aan katoen met een biaske, zoals Schaartjes dochter Dora van een luchtig exemplaar werd voorzien. Maar Omabetty liet verstaan dat voor het aandoen 'iets rekbaars' toch handig zou zijn...

Mijn tricotangst stak de kop op, maar Eloleo's shortjesreeks was prima therapie! Haar machine heeft (buiten een krachtiger motor) dezelfde steken als de mijne, dus ik geniet telkens van haar pionierswerk en hink met plezier achterop. Ook de vorm van de shortjes diende als inspiratie, voor dit geval:

Materiaal: een oud topje van mij en een lap gebloemd katoen.

Afwerkingsgraad: verre van perfect. Niet alles komt mooi overeen en hier en daar toch een rimpel in het tricot die pijn doet aan mijn ogen.

Maat: 'op de groei'.

Eindrapport: niet winkelwaardig, maar in elk geval luchtig en bruikbaar.

Liv was nog maar net uit bed en kreeg alweer een slaapzak aan, ter demonstratie.

En dat vond ze duidelijk een dolkomisch avontuur.

En voor de 'anciens': u krijgt na lange tijd nog eens een glimp van onze Lelijke Leren Zetel te zien. Maar deze keer past de kleur wel bij het maaksel...

Op de snelweg naar dromenland

Ergens in mei ontmoetten twee mama's-in-spe elkaar op een info-avond over herbruikbare luiers van doekjes-en-broekjes. Mama's die elkaar niet echt kenden, maar allebei nog wisten dat ze elkaar al eens eerder zagen. In ons 'huisatelier' meerbepaald, toen we een ploegje van een tiental vrienden zo gek hadden gekregen om een heel weekend te knutselen voor ons trouwfeest. De ene mama stempelde toen ons 'trouwlogo' op zo'n 500 servetten. De andere ledigde met grote werkijver een hele stapel blikjes tomatenpuree. Om te gebruiken als soep-voor-de-wandelzoektochters (de puree) en als bloempotjes (de blikjes).

Beide mama's-in-spe zijn die spe de voorbije weken kwijtgeraakt. Ze zijn nu elk de trotse bezitter van een dochter, samen met hun respectievelijke wederhelften.

En die dochters kregen allebei een slaapzakje.

Het geboortekaartje van kleine Erin tekende ik zelf, dus ik kon alvast aan een cadeautje beginnen want ik wist dat het thema 'bellen blazen' was:

Het kaartje van Stien bewaarde zijn hoofdrol voor de rode camionette/camper van de papa. Dus zij mag op de snelweg naar dromenland:

Stoffen: vermiljoenshop.

Patroontje: geen. Gewoon het principe van een omkeerbaar overgooiertje, maar dan dicht onderaan. Door de omgekeerde applicatie in het midden had ik toevallig een handig gat om het geheel te keren. Gelukkig maar, want daar had ik op voorhand helemaal niet bij nagedacht...

Rokje met tailleband uit tricot: tutorial

Ik maakte een zwangerschapsrokje met een tailleband in tricot. Dat ging heel snel. En het zag er ok uit. En 't was niet moeilijk. En 't heeft in dit tropenland al goed dienst gedaan. Hier en daar vroeg men zich af hoe dat moet. Want ook voor niet-zwangeren is het een snel maakbaar model dat 'toonbaar' is voor doordeweekse dracht.

Ik maakte er dus nog ééntje. Een recht model, met de tailleband gewoon uit tricot en niet uit een stuk t-shirt, voor maximale reproduceerbaarheid. (Want ik veronderstel dat niet iedereen eindeloos te-klein-geworden-t-shirts in de kast heeft liggen. )

Je kan de tailleband ook gewoon kant en klaar kopen en in de juiste vorm knippen, als de breedte klopt met de breedte die je nodig hebt.

Het stof voor dit model komt uit de winkel genaamd 'de stoffenvoorraad van Omabetty'. Betaalmiddel: 1 heel erg smekende blik.

En dan de uitleg. Die vindt u hier.

Ik maakte het eerste rokje met plooien in de voorkant en dit tweede model met zakjes met paspel op de rand. De uitleg is gewoon voor een recht model. Ik ben er van uitgegaan dat je weet wanneer je patroondelen moet zigzaggen, omboorden of openstrijken, dit is enkel een heel beknopte uitleg om een patroontje te tekenen en in elkaar te zetten.

De patroondelen zien er, voor de mensen die liever foto's dan tekeningen zien, zo uit:

Met een overlockmachine gaat het ongetwijfeld nog veel sneller en met minder handelingen, ik maakte dit in de gewone stappen: knippen, zigzaggen, vastzetten, openstrijken.

Wie niet zwanger is kan de ronding in de buikband minder diep maken.

Wie het niet snapt kan heel hard vloeken.

(Of me mailen.)

(Of hieronder reageren.)

Origineel

Dit is verre van een originele blogpost, u zag het item 'shown below' al wel eens eerder. Ik kan er bijna een winkeltje mee beginnen.

Maar kijk nu toch eens welke leuke naam dit nieuwbakken jochie van zijn ouders kreeg! Ik ben alvast fan: die zigzagde ik met plezier.

De vlag uithangen

Een volgende aflevering in mijn reeks kraamcadeautjes. Ik had het even gehad met de slabjes dus we zochten een andere boeg, en gooiden daarover: een vlaggenlijntje! Kan dienen op een geboortefeestje of bij verjaardagen. En met een beetje geluk vindt kleine Lotte het later zelf mooi en mag het op haar slaapkamer. Lang bruikbaar dus.

Tot voor kort geloofde ik niet in het snijden van stof met een rolmesje. Maar ik passeer aan De Koffie regelmatig een diehard stofsnijder en wie ben ik om die tegen te spreken? Dus ik liet me overhalen en vroeg voor mijn verjaardag een snijmat, een metalen lat en een rolmesje. En ik moet toegeven: 32 driehoekjes snijden was een peulschil met die attributen! Ik fixte de klus op een vroege zaterdagochtend en was klaar nog voor vader en dochter uit hun hitteslaap ontwaakten.

Om de driehoekjes makkelijk tussen de bias te houden gebruikte ik Wondertape. Een tip van Meisjesmama. (Al vind ik nu niet meteen terug waar ze er juist over vertelt). Voor kleinere projectjes en kleding gebruik ik liever speldjes, want met wondertape krijg ik altijd zo'n lijmbol aan mijn naald. En lijm en stikmachines, da's geen goed huwelijk. (Vraag maar aan Schaartje). Maar voor dit vlaggenlijntje maakte ik graag een uitzondering: ik denk dat ik zelfs niet genoeg speldjes heb om zo'n afstand te overbruggen en de tape hield de bias onderaan prima op zijn plaats. Dus ik stond na afloop vrolijk de plakkerij van mijn naald te poetsen.

En dan het resultaat:
Het geboortekaartje van Lotte was helemaal fuschia. Dus ik zocht alle 'roosjes' uit mijn kast. Dat bleken er meer te zijn dan ik dacht! Voornamelijk omdat ik ooit als cadeautje een heel pakket Tildastofjes kreeg, en daar zaten veel roosjes tussen. Die liggen geduldig te wachten tot Liv ergens tussen haar drie en vier transformeert in een Barbie. Daar kan ik, volgens talrijke dochtermamageruchten, niet onderuit. Dus ik ben alvast gewapend!

Madam Hert is gul, leve Madam Hert!

Oh, wat houden wij allemaal van give-aways. Als ik op een jaartje bij elkaar leg welk leuks er zo al in mijn brievenbus belandde, dan mag ik stellen dat ik dat een prima uitvinding vind. Alleen doe ik vooralsnog niet mee aan de nieuwe spullen-in-ruil-voor-een-link-trend. Het lijkt standaard geworden dat je, om mee te mogen doen, een berichtje op je eigen blog moet posten. Leuk, want dat zorgt voor volgers, en volgers zijn leuk. Maar ik hou het hier graag overzichtelijk dus bedankte voorlopig vriendelijk voor dat soort weggevers.

Hoewel ik nu zelf even tegen die 'reclameregel' ga zondigen! En wel hierom.

Ik wandelde vorige week eens met de babyfoon naar de drankautomaat op de hoek van de straat. Dat lijkt een daad van onverantwoord ouderschap of een overschatting van de zelfstandigheid van een 15-maander. Maar ik kon er ook niet aan doen dat de zwangerschapshormonen me het bevel gaven tot onmiddellijke aanschaf van een flesje Gini. Ik miste daardoor bijna de weggever van Madam Hert. Die t-shirts weggaf ter ere van de start van haar winkeltje en gewoon een good-old mailtje nodig had voor deelname.

En ik won nog ook!

Of we daar blij mee zijn? Wees maar zeker...

... vooral omdat er ter ere van de Madam-Hert-Foto even met ons werd gegooid...

... dus woont hier vanaf nu een fiere ambassadeur!

Ikzelf kan voorlopig helaas niet één van die leuke tanktops bestellen om u welgekende redenen. Maar ook daaraan had Madam Hert gedacht, kijk maar eens hoe het Koningskuikenshirt zat verpakt! Met die badge veranderen zelfs tentzwangerschapsjurken in hippe hemdjes.

Dus wij roepen hier in koor: Leve Madam Hert! En maken in de zijlijn vrijwillig een tijdje reclame.

NV de babyfabriek

Rondlopen met een zwangere buik, zo rond de gemiddelde leeftijd waarop mensen kinderen krijgen, is een garantie voor het automatisch genereren van een leger aan speelkameraden. Of in verstaanbaar Nederlands: de geboortekaartjes die de laatste jaren in onze brievenbus belanden zijn niet te tellen.

Het leverde me een serieuze achterstand op wat presentjes betreft. Ik had al 27 keer naar de winkel kunnen lopen, maar in tijden waarin Celestine op zoek is naar levensleuzes zou dit er bij mij eentje kunnen zijn: 'elke verse aardbewoner verdient een deel van mijn zelfmaaktijd.'
(Al is er over die 'elke' discussie mogelijk).

Wegens 'succes bewezen' werd het al wel eens eerder een slab uit toile cirée. Ook deze keer. Liv kreeg bij haar geboorte zo'n slab cadeau en dat item maakt dagelijks deel uit van al haar tafelrituelen. Die slab is van Petit Pan en ik heb altijd al gedacht dat dat toch nog een ander materiaal leek dan de toile die ik voor mijn slabjes gebruikte. Mijn oren kregen dus puntjes toen ik bij Eloleo zag dat je dat materiaal bij Hexagoon in Leuven aan de lopende meter kan kopen. En inderdaad: 't is niet helemaal van plastic, het is stof met een laagje plastic over. Heerlijk veel makkelijker te verwerken!

Dus ging ik aan de slag voor kleine Juul...

... en vervolgens kregen ook Wannes, Jasper en Kato hun deel.
Eindelijk. Want Jasper bijvoorbeeld is al bijna 1.

En als u me nu even wil excuseren. Intussen zijn ook nog Lotte en Stien geboren en lopen er nog vier buiken rond die weer plat zullen worden voor de mijne dat doet. En moet ik misschien eens nadenken over stiksels voor mijn eigen gebroed.